VAR-chaos: Worstelprobleem van de Premier League Blootgelegd
Roy Keane zei het het beste: "Maak er niet zo'n overduidelijke overtreding van." De ironie is dat het blijkbaar niet duidelijk genoeg was voor iemand op het veld om het in real-time te fluiten — en dat is het probleem van de Premier League in één zin.
West Ham zag een gelijkmaker in de 95e minuut tegen Arsenal afgekeurd worden op zondag nadat VAR Darren England scheidsrechter Chris Kavanagh naar de monitor stuurde om een overtreding van Pablo op Raya te bekijken. De check duurde vier minuten en 17 seconden. Kavanagh keek naar 17 herhalingen. Gary Neville had twee herhalingen en minder dan een minuut nodig om tot dezelfde conclusie te komen vanuit een studiozetel.
De beslissing zelf was correct — het proces was een puinhoop
Laten we duidelijk zijn: de beslissing was juist. Pablo had zijn arm volledig uitgestrekt over Raya, waardoor hij de bal niet kon aanvallen. Jean-Clair Todibo trok tegelijkertijd aan het shirt van de doelman. Dermot Gallagher legde de volgorde correct uit in Ref Watch — de overtreding op Raya kwam eerst, Rice's tackle op Mavropanos kwam daarna, en je moet in chronologische volgorde oordelen. West Hams contact met PGMO om nadere uitleg te vragen zal waarschijnlijk niet ver komen.
Maar West Ham heeft een legitieme grief over iets heel anders. Hun argument — dat dit niet "duidelijk en overduidelijk" was gezien hoe lang het duurde — raakt een echte inconsistentie in hoe de standaard wordt toegepast. Als een beslissing 17 herhalingen en meer dan vier minuten beraad vereist, begint de lat voor "duidelijk en overduidelijk" er rekbaar uit te zien.
Voormalig scheidsrechter Mike Dean hield zich niet in: "Ik ben gewoon geïrriteerd dat de jongens geen beslissingen nemen. Ze nemen gewoon geen beslissingen op het veld." Hij heeft gelijk. De officials op het veld hadden voor deze overtreding moeten fluiten in real-time. Het feit dat ze dat niet deden — en dat VAR de situatie moest redden — is hier de diepere mislukking.
Worstelen in het strafschopgebied is een gestructureerde tactiek geworden
Wat zondag echt aan het licht bracht is dat worstelen in het strafschopgebied systematisch is geworden in de Premier League. Het is geen incidenteel contact — spelers worden getraind om te obstrueren en vast te houden bij stilstaande ballen omdat het risico op straf laag is.
PGMO-chef Howard Webb kondigde in augustus een "gematigde aanpak" aan tegen vasthouden. De richtlijn stelt dat een penalty alleen gegeven moet worden als de overtreding "duidelijk, impactvol en aanhoudend" is — en als slechts één van die drie factoren ontbreekt, geen penalty. Tot vorige maand waren er dit seizoen slechts zeven penalties gegeven voor vasthouden of worstelen. Zeven.
De eigen enquêtegegevens van de Premier League vertellen je waarom Webb niet harder heeft doorgepakt. Clubs en belanghebbenden hebben consequent prioriteit gegeven aan:
- Een hoge drempel voor handsbal beslissingen
- Minimale VAR-interventie
- Tolerantie voor fysiek contact
De fysieke aard van het Engelse voetbal is een echt verkoopargument. Maar er is een verschil tussen een fysieke competitie en een competitie waar het trekken aan shirts bij hoekschoppen bij ontwerp onbestraft blijft. De huidige richtlijnen beschermen in wezen de tactiek.
Voor weddenschapsmarkten is dit belangrijker dan het misschien lijkt. Hoekschoppen en stilstaande ballen zijn belangrijke prijsinputs — als de handhaving van overtredingen in deze momenten zo inconsistent is, worden de uitkomsten moeilijker te modelleren. West Ham bevindt zich in een degradatiestrijd waar een verloren punt hier hun seizoen zou kunnen bepalen. Arsenal zou zich in een titelrace kunnen bevinden waar een cadeau gelijkmaker het plaatje volledig zou hebben veranderd. De inzet op zondag was zo hoog als het maar kan.
Gallagher noemde het "waarschijnlijk de meest impactvolle beslissing die VAR heeft genomen in de zeven jaar dat het bestaat." Hij zou wel eens gelijk kunnen hebben. En de competitie heeft nog steeds geen coherent antwoord op hoe dit opnieuw te voorkomen.