Raheem Sterling's Feyenoord Nachtmerrie: Is het Echt Voorbij?

"Als ik hen was, zou ik om mijn geld terug vragen en zeggen: 'Ga maar gewoon naar huis'." Dat is Willem van Hanegem — Feyenoord-legende, man met een tribune die naar hem vernoemd is — over Raheem Sterling. Harder dan dit wordt het niet.

Sterling arriveerde in januari in Rotterdam aangekondigd als 'Raheem the Dream', een van de grootste transfers in de clubgeschiedenis. Feyenoord verplaatste zelfs de training 85 mijl over de Belgische grens naar Tubize zodat hij mee kon doen terwijl zijn werkvergunning werd verwerkt. De rode loper behandeling, vanaf dag één.

De realiteit: zeven wedstrijden, vier basisplaatsen, nul doelpunten, één assist. Zijn plek in het elftal is ingenomen door de 19-jarige Tobias van den Elshout — een centrale middenvelder die uit positie op linksbuiten speelt — terwijl Sterling in de dug-out zit met lege stoelen aan beide kanten.

Wat ging er mis

De context is belangrijk. Voordat hij bij Feyenoord tekende, had Sterling zeven maanden zonder wedstrijdminuut nadat Chelsea hem effectief buitenspel zette — hem £325.000 per week betalend om niets te doen. Zijn verhuurperiode bij Arsenal leverde 17 competitiewedstrijden op, waarvan slechts zeven in de basis. Tegen de tijd dat hij in Rotterdam aankwam, was hij op jacht naar wedstrijdconditie terwijl het team op jacht was naar Champions League-kwalificatie. Dat is een onmogelijke combinatie.

Robin van Persie erkende het ronduit: "We wisten dat zijn wedstrijdconditie niet op ons niveau was." Wat hij niet echt uitlegde is waarom Sterling, drie maanden later, achteruit is gegaan in plaats van vooruit. De kloof naar het vereiste niveau van het team is niet gedicht. Die is groter geworden.

Jan Eerse, een voormalig Nederlands international die naast Johan Cruijff speelde bij Ajax en later een jonge Arne Slot coachte bij PEC Zwolle, zag het allemaal vanuit Rotterdam gebeuren. Zijn oordeel is bot: "Hij is niet meer explosief. Hij valt over zijn eigen benen. Een tegen een passeert hij nooit een verdediger. Hij heeft geen vertrouwen — en dat komt omdat hij weet dat hij niet kan wat hij wil doen."

In maart, bij NAC Breda, werd Sterling uitgelachen door het publiek voordat hij kort na het uur naar de kant werd gehaald. Tegen Groningen vorige maand kwam hij in de 74ste minuut als invaller het veld in, kreeg de bal, probeerde een verdediger voorbij te lopen, en viel. Het stadion lachte opnieuw. Dat is geen dipje. Dat is iets ernstiger.

Wat komt er nu

Feyenoord speelde zondag 1-1 gelijk tegen AZ om de tweede plaats en Champions League-voetbal veilig te stellen — het hele doel van het seizoen. Sterling keek vanaf de bank toe, voor de derde keer in vier wedstrijden een ongebruikte invaller. Jordan Bos, van huis uit linksback, speelde de aanvallende buitenrol waarvoor Sterling was aangetrokken.

Van Persie heeft nog één wedstrijd te gaan — bij Zwolle volgend weekend — en heeft gezegd dat de club daarna "samen om de tafel zal gaan zitten" met Sterling om de toekomst te bespreken. Iedereen bij Feyenoord zegt dat zijn houding professioneel is geweest, dat hij een positieve aanwezigheid in de kleedkamer is geweest. Maar houding levert je geen Champions League-minuten op. En een speler die niet in de Eredivisie aan spelen toekomt, gaat volgend seizoen niet in de topcompetitie van Europa figureren.

Op 31-jarige leeftijd staat Sterling voor een zomer van heruitvinding. De MLS is de voor de hand liggende bestemming. Het Midden-Oosten is een andere optie. Een Premier League-club die een gok op hem waagt tegen gereduceerde kosten is mogelijk maar onwaarschijnlijk gezien wat de afgelopen 18 maanden hebben laten zien. Zijn personal trainer, Ben Rosenblatt, houdt vol dat één moment alles kan veranderen — "er is maar één moment nodig om ieders mening te veranderen" — en daar heeft hij in theorie niet ongelijk in. Maar dat moment is niet gekomen in Rotterdam. En de tijd zit niet aan Sterling's kant.

Wat hij achterlaat is een carrière om te onthouden: vier Premier League-titels met City, de Golden Boy-prijs bij Liverpool, 82 interlands voor Engeland verspreid over drie WK's, een MBE, en een plek in het UEFA Euro 2020-elftal van het toernooi. Meer dan 600 wedstrijden op het hoogste niveau vóór zijn 30ste verjaardag. Dat is het palmares.

Zondag, bij het laatste fluitsignaal, gaf hij zijn shirt aan een kind op de tribune, ging rond bij de selectie met handshakes en knuffels, en stond op de rand van het strafschopgebied met de rest van de groep om de supporters te groeten. Toen begon de menigte zijn naam te zingen. Een paar seconden lang klonk het weer als 2019.

Dat was het echter niet. En iedereen in De Kuip wist het.