Luis Suárez' WK-bijt: Het moment dat hem definieerde
Luis Suárez had al twee spelers gebeten voordat hij zijn tanden in de schouder van Giorgio Chiellini zette tijdens het WK 2014. Hij kende de consequenties. Hij deed het toch.
Dat is het punt met Suárez — het talent stond nooit ter discussie. Een van de meest klinische spitsen van zijn generatie, een speler die een wedstrijd kon buigen met één enkele aanraking. Maar zijn carrière zal voor altijd gefilterd worden door die 79e minuut in Natal, Brazilië, toen hij in botsing kwam met de Italiaanse verdediger en iets deed dat elke rationele berekening die beschikbaar is voor een profvoetballer tartte.
Wat het hem kostte — en wat niet
FIFA deelde een schorsing van negen interlands uit en een schorsing van vier maanden van alle voetbalgerelateerde activiteiten. Een boete van £66.000, die nauwelijks opviel tegen een salaris van miljoenen. Hij miste de rest van het toernooi, inclusief Uruguay's uitschakeling in de achtste finales tegen Colombia. Hij miste de openingsweken van La Liga nadat zijn transfer naar Barcelona toch doorging — want natuurlijk deed die dat. Zijn beroep werd afgewezen.
En toch won Uruguay die wedstrijd met 1-0. Een hoekschop, momenten na de bijt die de scheidsrechter op de een of andere manier miste, ondanks dat Chiellini zijn shirt naar beneden trok om de tandafdrukken op zijn schouder te tonen. Italië eindigde als derde in de groep en ging naar huis. Suárez' Uruguay ging door. Er zit een duistere ironie in — de daad die zijn toernooi beëindigde, hielp het ook beslissen.
Het Chiellini-incident was de derde keer in zijn carrière dat Suárez een tegenstander beet. Hij werd zeven wedstrijden geschorst voor een bijt bij Ajax, en vervolgens tien wedstrijden geschorst bij Liverpool voor het bijten van Chelsea's Branislav Ivanović in 2013. Tien wedstrijden. En toch ging het patroon door.
De erfenis die hij achterliet
Twee jaar na zijn pensioen uit het internationale voetbal vindt Suárez nog steeds problemen. Afgelopen zomer, spelend voor Inter Miami, veroorzaakte hij een vechtpartij tijdens de Leagues Cup-finale en werd hij beschuldigd van spugen naar een medewerker van de tegenstander. Op dit punt is het geen beoordelingsfout meer. Het is een karaktertrek.
Niets daarvan wist uit wat hij op zijn best was — een spits die het verdedigen tegen hem echt hopeloos deed voelen, bij Liverpool, bij Barcelona, in het beroemde hemelsblauw van Uruguay. Maar het volledige plaatje is wat het is: elite-voetballer, seriële overtreder, en de man die iemand beet op een WK terwijl de scheidsrechter wegkeek.
De scheidsrechter miste het. De geschiedenis niet.