Guardiola naar Italië? Waarom de droom enige logica heeft

"Dromen kost nu niets." Dat zei Leonardo Bonucci tijdens de Laureus World Sports Awards in Madrid, half grappend, half serieus, terwijl hij Pep Guardiola's naam naar voren schoof als volgende bondscoach van Italië.

Afkomstig van de meeste mensen zou het gemakkelijk zijn om dit af te doen. Maar komend van een Euro 2020-winnaar die onlangs als assistent van Rino Gattuso werkte, klinkt het anders. Bonucci kent de Italiaanse organisatie van binnenuit en heeft duidelijk geconcludeerd dat er iets radicals nodig is.

Italië heeft net het WK 2026 gemist. Opnieuw. Het gesprek over herbouw is al begonnen, met een nieuwe federatievoorzitter die op 22 juni wordt gekozen, en namen als Antonio Conte, Massimiliano Allegri en Roberto Mancini doen al de ronde. Dat is een shortlist van veilige, vertrouwde opties — precies het soort denken dat Italië twee keer in tien jaar in deze puinhoop heeft gebracht.

Waarom Guardiola's Italiaanse connectie echt is

De financiële argumenten tegen dit scenario zijn overweldigend. Guardiola verdient naar schatting €25 miljoen per jaar bij Manchester City, waar hij nog een jaar contract heeft en dit seizoen nog twee trofeeën kan winnen. De Italiaanse federatie kan niet in de buurt komen van die bedragen.

Maar de emotionele aantrekkingskracht is authentiek. Guardiola verhuisde in 2001 naar Brescia, sloot zich later aan bij Roma en vormde een diepe band met coach Carlo Mazzone — een man die hij herhaaldelijk heeft genoemd als een van de meest vormende invloeden van zijn carrière. Hij is de afgelopen jaren teruggekeerd naar Brescia. In februari werd hij gespot tijdens een Lega Pro-wedstrijd met dezelfde focus die hij zou meebrengen naar een Champions League-avond. Dat is geen nostalgisch toerisme. Dat is iemand die nog steeds iets voelt voor het Italiaanse voetbal.

Of dat gevoel sterk genoeg is om op het hoogtepunt van zijn kunnen het clubvoetbal vaarwel te zeggen, is een heel andere vraag. Guardiola heeft nog nooit een nationaal elftal getraind. De ritmes zijn compleet anders — minder dagelijkse controle, langere periodes tussen wedstrijden, minder mogelijkheid om de selectie vorm te geven via de transfermarkt. Voor een coach die obsessief is over elk detail, is dat opgeven een aanzienlijke vraag.

Wat Italië eigenlijk nodig heeft

De argumenten voor een gedurfde benoeming zijn reëel. Italië's problemen zijn niet tactisch — ze zijn structureel en psychologisch. Een natie die catenaccio uitvond en Sacchi's AC Milan voortbracht, ziet nu zijn nationale elftal struikelen uit WK-kwalificatie tegen landen die het aan de kant zou moeten zetten. De federatie heeft iemand nodig die de cultuur kan veranderen, niet alleen het systeem kan aanpassen.

Dat maakt het Guardiola-idee aantrekkelijk, zelfs als het uiteindelijk onwerkbaar is. Alleen al zijn salariswensen maken serieuze onderhandelingen bijna onmogelijk. Maar het gesprek dat het heeft aangewakkerd — over de vraag of Italië een echte buitenstaander nodig heeft in plaats van nog een gerecyclede benoeming — is het juiste gesprek om te voeren.

Bonucci verwoordde het duidelijk: "Als er een echte wens is om vanaf nul te beginnen, zou ik beginnen met de mogelijkheid om Guardiola te hebben. Dat zou een radicale verandering betekenen van alles wat er is gebeurd."

Italië's weddenschapskansen voor het EK 2028 en daarna zullen er heel anders uitzien, afhankelijk van of de federatie op 22 juni moedig of voorzichtig is. Op dit moment is voorzichtigheid de standaard. Het heeft twee opeenvolgende WK-afwezigheden opgeleverd.